Naar de pagina-inhoud

Wij willen pauze!



‘Mam, we hadden geen tijd om te eten’. Steeds vaker krijg ik een volle broodtrommel terug van mijn kinderen. Wat is er mis met onze school, als leerlingen niet eens meer rustig kunnen lunchen?

Om een continurooster te kunnen draaien, heeft onze school tijd bezuinigd op net de twee leukste dingen: gym en buitenspelen. Lunchen en buitenspelen moet nu in een half uur gebeuren, waar de pauze eerst vijftig minuten duurde.

Ik baal ervan. De kinderen zitten al de hele dag stil achter hun bureautje in een muf lokaal. Het liefst zie ik dat ze veel meer naar buiten zouden kunnen, dat is namelijk veel gezonder.

In Amerika heeft een school er nu dit op gevonden: fietsbureautjes. Terwijl je sommen maakt, trap je ondertussen wat kilometers weg. Hartstikke leuk, betoogt Maria Guido van de website Scary Mommy, maar dat is geen oplossing. Kinderen krijgen gewoon veel te weinig pauze. Zo’n fietsje is leuk als extraatje, maar het is geen oplossing voor het grotere probleem dat er te weinig tijd is om even niks te hoeven en lekker te spelen.

Leren doen kinderen altijd en overal, ook als ze buiten in een klimrek hangen.

En ik ben het met haar eens: Kinderen moeten bewegen en hebben frisse lucht nodig. Maar de praktijk is anders. De druk vanuit de overheid om het standaardcurriculum erdoor te jagen, met zo min mogelijk middelen, is groot. Leerkrachten doen hun best, maar het blijft wringen. Ik vind het van de zotte. Mijn zesjarige krijgt huiswerk mee, omdat dat tempo zo hoog ligt. Mensen, hij is zes!

Als het aan mij ligt zouden we kinderen juist méér ‘nutteloze’ dingen laten doen. Van buitenspelen leer je samenwerken, en je blijft gezond. En handarbeid en muziek en kunst, daar groeit je geest van. En taal is altijd en overal, organiseer eens een debat of zo. En rekenen kun je ook in een project leren.

Luister naar de Engelse schrijver Tom Hodgkinson, die van luiheid een deugd maakt: Je hebt onbeperkte mijmertijd nodig, je hebt nutteloze bezigheden nodig om je geest vrij en scherp te houden. Juist op die momenten kom je op de beste ideeën, en kom je tot je recht.

En dat is wat ik alle kinderen zo gun. Geef ze spel. Geef ze vrijheid. Laat ze kind zijn, zo lang het nog kan. Leren doen zij altijd en overal, ook als ze buiten in een klimrek hangen.

 

 

 

 


Gabriëlle Jurriaans
Ooit ben ik begonnen als jeugdhulpverlener, maar heb me de laatste jaren helemaal op het schrijven gericht. Ik schreef eerder stukken over opvoeding voor onder andere NRC Next, De Groene, Vonk/ Volkskrant en voor verschillende tijdschriften en websites. Momenteel werk ik aan een boek en wil ik nieuwe projecten ontwikkelen, met name op het gebed van internetjournalistiek. Ik geniet erg van mijn twee 'knurften' waar ik elke dag van leer.