Naar de pagina-inhoud

Recensie: ‘Versjes van een moeder’ van Tirza Lentezoet


  • 1 tot 2 minuten
  • 294 woorden
  • Lannoo

Versjes die je blijft (her)lezen, die blijven ontroeren, lief maar niet zoetsappig; de versjes van ‘Lentezoet’ zijn niet voor niets zo populair.

Lentezoet 1

Het zijn van dit soort versjes van Tirza van Schie – beter bekend als Lentezoet, haar alias, die door bijna dertienduizend mensen op Facebook gevolgd wordt – die je op sommige dagen wel tien keer op je timeline voorbij ziet komen.

Omdat ze blijkbaar een grote groep mensen raakt, woorden weet te vinden voor vaak ongrijpbare gevoelens en ervaringen die het ouderschap zo mooi, boeiend, zwaar, lastig en grappig maken. Op het oog simpele versjes, maar in eenvoud zit schoonheid.

Een puik plan dus om de leukste, liefste, natte-ogen-veroorzakende versjes samen te voegen in een boek, “Versjes van een moeder”.

Je begint erin, je leest er hapsnap een paar, legt het weg, en de volgende dag ga je verder. Maar ik kon het ineens niet meer vinden. Middenin een verhuizing raakt er wel eens iets zoek.

Tot ik mijn oudste dochter van acht opgekruld in de hoek van de bank zag zitten, verdiept in het boek. ‘Wat vind je ervan, meis?’, vroeg ik haar toen ze een half uur later stopte. ‘Mooi hoor, ik wil later ook dichteres worden.’ Ik vroeg haar een van haar favorieten uit te zoeken; het werd deze: Lentezoet 2

Waarom juist deze, wist ze ook niet echt. Dat maakt ook niets uit. Ik snap het namelijk.

 

 


Annemiek Verbeek
Vindt van alles over van alles, maar schrijft als freelance journalist vooral over opvoeding, onderwijs en (geboorte)zorg. Probeert her en der ook wat in de praktijk te brengen op/met twee schoolgaande dochters van 10 en bijna 8 en een heerlijke peuter van 3.