Naar de pagina-inhoud

Ouderschap is geen werk


  • 4 tot 5 minuten
  • 997 woorden
  • Suzan Put

De staatssecretaris van financiën Wiebes ziet er wel wat in om gezinnen waar slechts één partner werkt wat extra’s toe te stoppen. Fout, volgens een artikel in Opzij. Anita Borst is zo’n ‘thuiszitter’ en feminist en heeft er een mening over.

Aanrechtsubsidie

Dus staatssecretaris Wiebes van financiën laat weten dat hij wel brood ziet in een deal met de Christelijke partijen voor wat betreft het belastingplan 2016. Dit zou onder andere inhouden dat er extra geld gaat naar eenverdieners, ofwel gezinnen waarbij één partner voor het gezinsinkomen zorgt. Hierdoor zou een fiscaal verschil tussen eenverdieners en tweeverdieners rechtgetrokken worden.

Laat ik voorop stellen dat ik me niet voldoende heb verdiept in het belastingplan 2016 om alle implicaties van dit voorstel te doorzien. Ik kan op dit moment niet zeggen dat ik voor of tegen ben, daarvoor zou ik me grondig moeten inlezen. Daarnaast koester ik enig wantrouwen jegens partijen die de scheiding van kerk en staat niet helemaal begrepen hebben.

Maar goed, dit nieuws kwam mij ter ore via een nogal pittig artikeltje in Opzij. Kort samengevat: Door het in ere herstellen van de zogenaamde aanrechtsubsidie zou de klok jaren worden teruggezet voor vrouwen. Juist het afbouwen van het belastingvoordeel voor eenverdieners moest vrouwen stimuleren aan het werk te gaan. Thuiszitten zou bij de volledige afschaffing van de regeling in 2024 onrendabel worden. De deal van Wiebes zou vrouwen als in de jaren ’50 opnieuw aan het aanrecht kluisteren.

(On)betaalde arbeid

Ik beschouw mezelf als feminist. Gelijke rechten voor vrouwen en mannen, en ook de emancipatie van anderszins achtergestelde groepen heeft mijn warme belangstelling, mijn enthousiaste stem, mijn voorkeur, mijn liefde. Dus ik schrok nogal van het stukje in Opzij. Want wat ik erin las was dit: Het werk dat van oudsher door mannen wordt gedaan, het werk buitenshuis, het werk dat geld oplevert, is het werk dat er toe doet. En het werk dat traditioneel voornamelijk bij vrouwen ligt, het werk binnenshuis, de onbetaalde zorg voor kinderen en naasten, is eigenlijk geen werk. Wie ervoor kiest -ofwel uit volle overtuiging, ofwel door omstandigheden ingegeven- om géén betaalde arbeid te verrichten, die zit thuis.

Het werk dat van oudsher door mannen wordt gedaan, het werk buitenshuis, het werk dat geld oplevert, is het werk dat er toe doet

Dus wat is nu de bedoeling? Dat de hordes onbetaalde uitvreters eindelijk eens aan het werk gaan? Bij gaan dragen aan de economie? Belasting gaan betalen? Natuurlijk, iedereen moet die keuze hebben. Het is 2015, knal vooral dat glazen plafond door als je je daartoe geroepen voelt. Ik zie er echter vanuit mijn eigen situatie -ik ben zo’n thuiszitter- wel een klein lastigheidje aan. Want wat doen we met de kinderen?

Ouderschap is nuttig

Het is mijn gefundeerde overtuiging dat kinderen in de eerste jaren van hun leven baat hebben bij een kleine kring van vaste verzorgers aan wie zij zich kunnen hechten. Meestal zijn dat de eigen ouders, ondersteund door familie, gastouders, pedagogisch medewerkers. Zolang het er maar niet teveel zijn, en zolang het maar niet te hard wisselt. Vanuit de hechtingstheorie bekeken is het zinvol om voor je eigen kinderen te zorgen. Wie thuis zit met de kinderen, doet belangrijk werk. Echter, omdat dat werk van oudsher door de moeders werd verricht en omdat het geen rooie rotcent betaalt, wordt het blijkens het artikel in Opzij niet gezien als echt werk. Vrouwen moeten niet thuiszitten, ze moeten aan de betaalde arbeid.

Ouderschap legt de basis legt voor de maatschappij van morgen

Nogmaals, wie graag buitenshuis werkt die moet dat vooral doen. Ik denk alleen niet dat het de gelijkheid van mannen en vrouwen bevordert wanneer het werk binnen het gezin, het grootbrengen van kinderen, weggezet wordt als “thuiszitten”. De onbetaalde ouders die ik ken (en daar zitten ook vaders bij) die werken zich een slag in de rondte om hun kinderen in een veilige omgeving te begeleiden naar zelfstandigheid. Dat is prachtig, maar soms ook loodzwaar werk, zonder lunchpauzes, zonder weekends, zonder vakantie. Moeten we dat omdat het van oudsher vrouwenwerk was dan maar minachten? Afschaffen? Uitbesteden aan, tja, laagbetaalde pedagogisch medewerkers? Zodat we tijd hebben om de arbeid te verrichten die er wél toe doet, namelijk de traditionele mannenarbeid, het geld verdienen?151004-opgraven

 

Noem me een gekkie, maar dat klinkt voor mij juist helemaal niet als feminisme. Dat klinkt voor mij als verheerlijking van betaalde arbeid ten koste van onbetaalde arbeid. Dat klinkt voor mij als devaluatie van het werk dat door de geschiedenis heen altijd door vrouwen is gedaan.

Van gelijkheid is geen sprake

Ouderschap is een serieuze taak. Ik heb niets dan bewondering voor mensen die het ouderschap, toch een baan van 24/7, weten te combineren met een betaalde baan buitenshuis. Het is fijn, wenselijk, noodzakelijk zelfs om iedereen die mogelijkheid te bieden. Er valt echter ook genoeg te zeggen voor een constructie waarbij één van de ouders thuis is om voor de kinderen te zorgen. Maar zolang fulltime zorg voor kinderen wordt gezien als minderwaardig aan de combinatie van ouderschap en betaald werk, is er van gelijkheid geen sprake.

Het lijkt mij niet de taak van de overheid om gezinnen op te leggen hoe zij de zorg voor hun kinderen onderling moeten verdelen. Het lijkt mij al helemaal niet aan een partij die zich liberaal noemt om zich daarmee te bemoeien. Als er al iets vanuit Den Haag zou moeten komen op dit gebied, laat het dan het inzicht zijn dat ouderschap de basis legt voor de maatschappij van morgen, en dat ouders die zich daar voor de volle 100% voor inzetten net zoveel respect verdienen als ouders die zich zowel binnen hun gezin als op een betaalde baan nuttig maken.


Anita Borst
Anita Borst is moeder van een zoon van 6 en een pleegdochter van 3. Als Buurvrouw Anita blogt ze over het leven zoals zich dat aan haar voordoet. Daarnaast schrijft ze columns en opiniestukken voor diverse online en offline media, en ze kan erg goed haken. Vroeger was ze psychiatrisch verpleegkundige, later wordt ze misschien wel brandweerman. Of toch maar journalist. Daar is ze tenslotte ooit voor opgeleid.